سایت تخصصی سینمای ایران و جهان
گروه خبري : نقد فیلم
تاريخ انتشار : 1397/10/17 - 11:08
كد :2323

مارموز،کمدی پیش پا افتاده این روزهای سینمایی ایران

در این روزهای سرد زمستان که گیشه‌های سینما پر شده است از فیلم‌های طنز سطح پایین و عامیانه و اغلب بی‌کیفیت.

عصرسینما؛پگاه روشان شمال -  در این روزهای سرد زمستان که گیشه‌های سینما پر شده است از فیلم‌های طنز سطح پایین و عامیانه و اغلب بی‌کیفیت، نام «کمال تبریزی» شاید بتواند هر مخاطبی را وسوسه کند که ساعتی به تماشای فیلم بنشیند و از دیدن آن لذت ببرد. فیلم «مارموز» به کارگردانی کمال تبریزی، شاید در لحظه نخست یادآور فیلم «مارمولک» باشد. «کمال تبریزی» اغلب زبانی انتقادی و سیاسی دارد و فیلم‌هایی نظیر «لیلی با من است» و «مارمولک» در رزومه این کارگردان ستودنی است. 


این بار کارگردان چیره دست سینمای ایران از حامد بهداد برای نقش‌آفرینی استفاده کرده است و اگر منصفانه قضاوت کنیم بهداد از پس نقشش به خوبی برآمده است. در واقع یکی دلایل فروش و استقبال از این فیلم، بازیگران خوب آن از جمله بهداد، ویشکا آسایش، مانی حقیقی و آزاده صمدی است. «مارموز» روایتگر داستان زندگی قدرت است. مردی ساده، کم سواد و در عین حال موقعیت طلب و جاهل که در عرصه سیاسی در پی به دست آوردن قدرت است. تماشاچی با شخصیت قدرت همراه می‌شود، پستی‌ها و بلندی‌های زندگی او را می‌بیند، به رفتارهای نابجا و موقعیت نشناسی او می‌خندد و شاید در ته دلش حق را به او بدهد. فیلم پر از طعنه‌های سیاسی است که در قالب طنز بیان شده است. 


هر چند کار منتقد مقایسه دو اثر از یک کارگردان نیست اما واقعیت این است که در میان آثار طنز کمال تبریزی، «مارموز» در سطحی بسیار پایین‌تر از بقیه قرار دارد. زنان در این فیلم هم متاسفانه با نگاه جنسیتی نشان داده شده‌اند. روابط آبکی عاشقانه در ابعاد مختلف داستان که با حضور آزاده صمدی و ویشکا آسایش نشان داده شده است، بسیار ضعیف و فاقد ارزش است و چه بهتر می‌بود که تبریزی از گره زدن داستان با حضور زنان و نگاه کلیشه‌ای به آن‌ها خودداری می‌کرد. 


نقطه عطف «مارموز»، پایان‌بندی آن است. سکانسی که به شدت با شعارزدگی همراه است. صراحتا باید گفت مونولوگ‌های شعار گونه مانند شمشیر دولبه هستند. از سویی می‌توانند به شدت دلنشین باشند. در سکانس پایانی، حامد بهداد که خود تا حدودی درگیر بازی‌های سیاسی بوده است، حرف‌های نهایی خود را بدون ترس، بیان می‌کند و بطور صریح دولتمردان را مخاطب قرار داده و از آن‌ها انتقاد می‌کند. تک‌گویی‌های طولانی بهداد، علاوه بر آنکه توانمندی این بازیگر را به رخ کشیده است، حرف دل بسیاری از مخاطبان و به ویژه جوانان است. اما آن طرف قضیه، کلیشه‌ای بودن و مصنوعی بودن مونولوگ‌های حامد بهداد در سکانی پایانی است. حرف‌های تکراری که در قالب سیاسی و کمدی در فیلم مطرح شده است، بسیار ناامید کننده به نظر می‌رسد. 


در مجموع مارموز، پا را فراتر از یک فیلم کمدی پیش پا افتاده نگذاشته است. فیلمی که تنها دو ساعت تماشاچی را بر روی صندلی نگه می‌دارد و پس از پایان فیلم هیچ محتوایی در پسِ ذهن تماشاچی باقی نمی‌ماند. متاسفانه تبریزی، بعد از کارنامه درخشان خود، فیلمی شلخته، بی‌ظرافت و نامنسجم را روانه گیشه کرده است که به جز در موارد اندکی قابلیت دفاع ندارد. 

 

 

نظرات كاربران :
نام :
ايميل :
متن نظر : * 
 
متن بالا را وارد نماييد*