سایت تخصصی سینمای ایران و جهان
گروه خبري : تریبون
تاريخ انتشار : 1397/10/23 - 21:46
كد :2372

گفتگوی عصر سینما با هادی احمدی

تئاتر دغدغه جامعه ما نیست !

جوان‌هایی که به تازه‌گی وارد عرصه‌ تئاتر می‌شوند خیلی وقت‌ها نیاز به بستر یا بسترهای شناسنامه‌ داری مانند جشنواره‌ها دارد تا بتوانند شاید مسیر درستی را برای خودشان پیدا کنند.

عصر سینما؛عباسعلی اسکتی -  هادی احمدی، متولد ده مرداد شصت و شش، تهران، کارشناسی مهندسی صنایع، هنرآموخته‌ی بازیگری از کانون سمعی بصری آموزش‌های هنرهای سمندریان، از سال هشتاد و‌ نه به صورت جدی فعالیت خود را در زمینه‌ی بازیگری، نویسنده‌گی و کارگردانی آغاز کرده است، از اجراهایی می توان به نمایش « فالش‌خوانی در چهارراه فخرآباد» به عنوان نویسنده و کارگردان، نویسندگی نمایش «گم و گور» ، بازی در نمایش «لیلی نام تمام دختران ایران‌زمین است» و بازی و نویسندگی نمایش «بیست و پنج» اشاره کرد، با هادی احمدی که با حضور در ششمین جشنواره‌ تئاتر شهر با نمایش «فالش‌خوانی در چهار راه فخرآباد» کاندید بهترین نمایش‌نامه و بهترین اثر شده است و این روزها اجرای « پس از برخورد جسم سخت به سر » را روی صخنه دارد، گفتگویی کوتاه داشته ایم که با هم می خوانیم.

*این اجرا چه حرفی برای گفتن دارد !؟

این اجرا روایتی‌ است از سه مدل ذهنی درهم‌ آمیخته که شاید مربوط به سه نسل از سه دوره‌ زمانی پشت سر هم باشد و در یک فضای آشفته‌ی ذهنی ملغمه‌ای از عشق و نفرت و کینه و بخشش و شکست و پیروزی را در اختیار مخاطب قرار می‌دهد.


*اجرای دیالوگ های طولانی و اجرای انفرادی حدود نیم ساعت روی صحنه سخت نیست؟

مونولگ همواره سخت بوده است، هم اجرای آن برای بازیگر و هم پذیرش آن توسط مخاطب، یک متن خوب و اجرای با ریتم مناسب لازمه‌ اصلی یک مونولوگ خوب‌ است و همین دو عنصر کار مونولوگ را گاهی مشکل‌تر از کنش‌های دیالوگی می‌کند.

*فضا برای رشد جوانها در تئاتر امروز چقدر مناسب است ؟

جوان‌هایی که به تازه‌گی وارد عرصه‌ تئاتر می‌شوند خیلی وقت‌ها نیاز به بستر یا بسترهای شناسنامه‌ داری مانند جشنواره‌ها دارد تا بتوانند شاید مسیر درستی را برای خودشان پیدا کنند. در فضای جشنواره فرصت مناسبی جهت قضاوت آکادمیک و برگزاری دوره‌ها و کارگاه‌های توجیهی و بحث و تبادل نظر فراهم می شود که برای بازیگران و نویسندگان نیمه حرفه‌ای، غنیمت بزرگی به نظر می‌رسد، به جز این مورد امکانات سخت افزاری و نرم افزاری لازمه‌ رشد و شکوفایی بچه‌های تئاتری‌ است، از سالن‌های تئاتر تا مراکز فرهنگی و دانش‌گاه‌ها و موسسات آموزش حرفه‌ای. مورد بعدی که به نوعی هر دو مورد بالا را تحت تاثیر قرار می‌دهد، بحث مدیریت در سطح کلان‌ است، در این مورد من فقط به ذکر یک نمونه‌ مشخص اکتفا می‌کنم، یک زمانی در گذشته‌ نزدیک همه‌ ما معترض بودیم که سالن‌های خصوصی وجود ندارد و ما نمی‌توانیم کارهای خودمان را در کنار بزرگان تئاتری اجرا کنیم. به این ترتیب فرآیند احداث سالن‌های خصوصی به صورت جدی آغاز شد. اوایل همه چیز خیلی درست پیش رفت اما در ادامه و به دلیل فقدان مدیریتی و راه‌بری فرآیند احداث و حمایت و نگهداری از این سالن‌ها این روزها به تدریج شاهد زیان دادن و حتی تعطیلی برخی سالن‌های خصوصی هستیم.

*وضعیت کلی تئاتر امروز را چگونه می بینید !؟

وضعیت تئاتر در کشور ما بسیار نسبی‌ است، باید بپذیریم که تئاتر دغدغه‌ اصلی عموم جامعه‌ ما نبوده و نیست، اما این را هم نمی‌توان منکر شد که در همین کشور پتانسیل جذب تماشاچی برای یک اثر خوب بسیار قابل توجه است. موضوع اقتصاد تئاتر بسیار حائز اهمیت است و می‌تواند چرخ تئاتر را بچرخاند و یا چوب لای چرخ آن بیاندازد! چرا که تئاتر هم یک محصول فرهنگی ا‌ست، پس برای آن باید یک عرضه و تقاضا در نظر گرفت. زمانی می‌توانیم وضعیت کلی تئاتر کشور را مثبت ارزیابی کنیم که از لحاظ بودجه و منابع اقتصادی و امور مدیریتی در سطح قابل قبولی به سر ببریم. ایجاد خط قرمزهای گاه سلیقه‌ای و محدود نمودن عرصه‌ تئاتر برای گروه‌های جوان هم موضوعی‌ است که می‌تواند در آینده‌ نزدیک تئاتر کشور را با بحران‌های اساسی‌تری مواجه نماید.

*آرمانشهر شما در دنیای هنر و مخصوصا نمایش !؟

سوال سختی‌‌است و واقعا پاسخ روشنی الان برای آن ندارم!

برچسب ها : نمایش ، تئاتر شهر 

 

 

نظرات كاربران :
نام :
ايميل :
متن نظر : * 
 
متن بالا را وارد نماييد*