سایت تخصصی سینمای ایران و جهان
گروه خبري : تریبون
تاريخ انتشار : 1397/10/24 - 15:14
كد :2373

گفتگوی عصر سینما با سجاد داغستانی

تئاتر تجاري در حال نابود كردن بخش هنري آن است

سجاد داغستانی كارگردان و بازيگر، فارغ التحصیل رشته عکاسی و نمايشگاه عكس به اسم «از ما بهترون»

عصر سینما؛عباسعلی اسکتی - سجاد داغستانی، شاعر، نويسنده، كارگردان و بازيگر تئاتر. متولد چهارده مهر شصت و پنج، فارغ التحصیل رشته عکاسی و نمايشگاه عكس به اسم «از ما بهترون»، نویسنده كتاب شعر سپيد «گوش كن من صداي دوستت دارم مي دهم» که در کارنامه‌هنری او ساخت دو فيلم كوتاه به چشم می خورد، با سجاد داغستانی که این روزها اجرای «پس از برخورد جسم سخت به سر» را روی صحنه دارد گفتگویی کوتاه داشته ایم که با هم می خوانیم.

*این اجرا چه حرفی برای گفتن دارد !؟

«پس از برخورد جسم سخت به سر» حرفِ تمام است. تلاش من به عنوان نويسنده براي اعتراض است. اعتراض و بازگويي داستانِ خون جوانان وطن كه در نسل هاي مختلف تاريخ معاصر يا ريخته شده و يا به جوش آمده، دغدغه هاي نسل هاي مختلي كه با هم در آميخته شده و در سالادِ كلماتي آغشته با چاشني هنرهاي نمايشي به مخاطب ارائه مي شود. ارائه اي كه تقليد از هيچ كس نيست و البته متفاوت است.

*استقبال مخاطب چگونه بود و چه انتظاری از مخاطب اجرا داشتید !؟

به شدت استقبال مخاطبين از نمايش ما خوب بوده و ما در ابتدا خدا را براي اين اقبال شاكريم و بعد سپاسگزاريم از تمام تماشاچياني كه در اين پروسه ي طولاني اجرا ما را نگاه كردند. مخاطبيني كه در هر اجرا از نظر من در مقايسه با اجراهاي قبل رويكرد متفاوتي را براي مواجهه با اجراي ما انتخاب كردند و اين براي من و گروهم بسيار جالب بود. مخاطبيني كه ما را نقد كردن و در رابطه ما به گفتگو پرداختند كه اين هم مهمترين دليل براي به اجرا بردن يك نمايش از نظر من است.

*فضا برای رشد جوانها در تئاتر امروز چقدر مناسب است ؟

اين فضا از دو جهت قابل بررسي است. اول بستر و زير ساخت مناسب كه بايد از طرف دولت و نهادهاي مرتبط فراهم شود كه اصلا در شرايط مناسبي نيست و مي توان گفت به هيج عنوان حمايتي صورت نمي گيرد و دوم خودِ جوانان كه به نظر من نقاط روشن تئاتر معاصر ما هستند. حلقه تئاتر دانشگاهي،فارغ التحصيلان رشته هاي مختلف نمايشي، آرتيست هاي جوان و رفقايي كه آثاري خلاق و با فكر توليد مي كنند در حال حاضر در حال فعاليت در تئاتر معاصر هستند. اگر چه تعداد جوان هاي خلاق كم است اما گاهي از همين جوان ها كارهايي ديده مي شود كه اميدواري را در ما احيا مي كند. نكته ي ديگري كه بايد به آن توجه داشت حمايت تئاتري ها از تئاتري ها است. ما بايد ياد بگيريم كه همه ي اجراها را با خريد بليط و حمايت از گروه هاي نمايشي ببينيم چون از نظر من هر اجرا خود يك كلاس درس است. اما نبايد فراموش كنيم كه اگر اجرايي را به دلايل هنري و منطقي دوست نداشتيم نبايد از روي رفاقت گروه نمايشي را تشويق كنيم كه اين كار ما خيانت است، ابتدا به گروه نمايشي و بعد به تئاتر.

*وضعیت کلی تئاتر امروز را چگونه می بینید !؟

كورسوي اميدي گه گاه در تئاتر به وجود مي آيد كه ما را اميدوار مي كند. اغلب اجراهاي روزگارِ حالِ تئاتر ما اجراهاي استاندارد، آبرومند و قابل قبولي نيستند. تئاتر تجاري در حال نابود كردن بخش هنري اين فرمت از ارائه است. نبايد از كسي انتظار بيهوده داشت. ساليان سال است كه منتظريم براي ما كسي كاري بكند. من اما راه ديگري سراغ دارم. جابر رمضان، محمد مساوات، اشكان خيل نژاد، يوسف باپيري، مرتضي ميرمنتظمي، اصغر دشتي و رفقاي ديگري كه در اين روزگار تئاتر توليد مي كنند و در هر بار از ارائه براي مخاطب انديشه و خلاقيت تدارك مي بينند بايد از طرف من و شما و تمام مخاطبين حرفه اي تياتر حمايت شوند. اگر در اين آشفته بازار اجرايي را مي بينيد كه سربلند، آبرومند و دغدغه مند است، جدا از اينكه چه كسي آن را توليد كرده است، موظف به ديدن و تبليغ آن هستيم. كه اگر اين كار را نكنيم خيلي دوام نمي آوريم.

*چرا کارگردانی و چرا تئاتر !؟

من مي نويسم. زماني كه مي نويسم به نوعِ ارائه ي اين نوشته فكر مي كنم. يك فرمت كتاب است. اشعار و نمايشنامه هاي من چاپ مي شوند. اما فرمت جذاب تر براي مواجهه با مخاطب نمايش است. در تئاتر من جايي از متنم را كه مي خواهم، با ميزانِ صدا، ميميك، اكت و نوعِ ارائه اي كه دوست دارم و از نظرم تاثير گذاري بيشتري دارد فرياد مي زنم. البته من فرمت هاي ديگر را نيز دوست دارم. مثلا من تا كنون دو فيلم كوتاه ساخته ام و باز هم خواهم ساخت. در نهايت، فرمت در درجه دوم اهميت قرار دارد و ارائه ي هنري مهم تر از همه چيز است.

*آرمانشهر شما در دنیای هنر و مخصوصا نمایش !؟

به نظر من بهترین اتفاق این است که برای اثار و نوع ارایه آن اسم نگذاریم و لذت ببریم از چیزی که به ما ارائه شده است. در نهایت بعد از اینکه از محل ارائه خارج شدیم، چه سینما، چه سالن تئاتر یا گالری،
ببینیم ‌حالمان با آن اثر چگونه بوده است، چیزی به ما اضافه کرده یا خیر، با المان های هنری بسنجیم، اصلا دنبال اینکه تئاتر نبود، این اصلا فیلم نبود نگردیم و کمی بیشتر از هنر لذت ببریم، از آن طرف خلاقیت در نوع ساخت و ارائه بالا برود، بالا از طرف تولیدکننده هاو در نهایت بستر مناسبی برای ارائه از طرف دولت و کسانی که مسئولیت دارند فراهم شود. برای جوان ها، اساتید و غیره، این به نظر من بهترین اتفاق در هنر معاصر است.

 

 

نظرات كاربران :
نام :
ايميل :
متن نظر : * 
 
متن بالا را وارد نماييد*